Salkantay Trekkingroutekaart, Trajectfasen en Wegpunten

Ik herinner me nog goed hoe ik op een laag bankje in een café in Cusco zat, een gekreukte topografische kaart uitvouwde en probeerde de hoogtelijnen te volgen. De lijnen stonden zo dicht bij elkaar bij de pas dat het papier bijna zwart leek. Een salkantay trekkingkaart voor het eerst bekijken is best indrukwekkend. Je begint in droge, stoffige struiklanden, klimt recht omhoog naar ijzige, onder nul graden tellende gletsjerresten, daalt af naar een druipende nevelwoud waar avocado’s op het pad vallen, en eindigt met een blik op de stenen terrassen van Machu Picchu. De route is in totaal zo’n 74 kilometer lang, maar je laarzen zullen waarschijnlijk dichter bij de 80 kilometer lopen als je de omwegen rond de kampplaatsen meerekent.

De meeste reisgidsen vereenvoudigen de route tot een nette, rechte lijn met vijf keurige stippen. Echte paden werken nooit zo. Rivieren spoelen bruggen weg, modderstromen dwingen omwegen over modderige voertuigpaden, en sommige paden splitsen zich rechtstreeks naar de varkenshokken van een oude boer. Als je de wegpunten en hoogteverschillen kent voordat je je rugzak inpakt, voorkom je dat je op dag twee je knieën kapot loopt of in het donker over een verlaten spoorweg loopt.

De Salkantay Trekkingkaart Lezen: Van Startpunt naar de Hoge Pas

De tocht begint eigenlijk in Mollepata, een slaperig landbouwstadje zo’n twee uur ten westen van Cusco. De meeste wandelaars slaan de stoffige onverharde weg uit het stadje over. Waarschijnlijk neem je een privébus of een gedeelde colectivo tot voorbij de haarspeldbochten naar Challacancha, dat op precies 3.600 meter ligt. Dit is het echte startpunt van de trektocht. Vanaf hier loop je langs een oud betonnen irrigatiekanaal. Het water stroomt rustig naast je terwijl het dal honderden meters naar rechts wegvalt. Het is een vlakke, makkelijke wandeling van ongeveer negen kilometer, waardoor je denkt dat deze hele trektocht een fluitje van een cent zal zijn.

Soraypampa verandert dat meteen. Het is een wijd, winderig plateau omringd door twee massieve pieken: Humantay in het westen en Salkantay recht voor je. De wind snijdt hier door fleece alsof het papier is. De meeste groepen laten hier hun zware uitrusting in koepels of tenten achter rond het middaguur, nemen een korte pauze en lopen dan de steile, zware twee uur durende route omhoog naar het Humantaymeer op 4.200 meter. Het meer heeft een onwerkelijk turquoise kleur, gevoed door de hangende gletsjer erboven. Naar boven lopen is niet alleen voor de foto’s, trouwens. Het dwingt je longen om te wennen aan de ijle lucht voordat je de pas de volgende ochtend aanpakt. Wil je een gedetailleerd overzicht van de cijfers? Bekijk dan onze uitleg van het hoogte- en stijgingsprofiel van deze eerste etappes.

Op dag twee vertrek je voor zonsopgang in de vrieskou. Je waterflessen kunnen in je zijzakken bevriezen tijdens het eerste uur. Het pad klimt gestaag langs een wegpunt genaamd Salkantaypampa en komt dan bij een afschrikwekkende reeks haarspeldbochten die lokaal bekendstaan als de ‘Zeven Slangen’. Het voelt eindeloos. Je doet tien stappen, leunt op je wandelstokken, ademt drie keer en doet er nog tien. De top van de pas ligt op 4.630 meter, gemarkeerd door een enorme stapel stenen, een zogenaamde apacheta, bedekt met kleurrijke gebedsvlaggen en weggegooide cocabladeren.

Salkantay Trekkingkaart naar Machu Picchu: De Afdaling naar het Oerwoud

Als je op de pas staat, word je geflankeerd door ijswanden en turquoise morenepoelen. Maar kijk naar het oosten en het landschap stort zich met geweld in een groene, mistige afgrond. De verandering gaat sneller dan je denkt. Binnen twee uur na de afdaling van de ijzige pas verandert het rotsachtige leisteen in met mos bedekte keien en dwergstruiken bij Huayracmachay, een veelvoorkomende lunchplek op ongeveer 3.900 meter. Je knieën krijgen hier een flinke veeg uit de pan. Je verliest bijna duizend verticale meters in minder dan zes kilometer afdaling.

Als je Chaullay en het nabijgelegen gehucht Collpapampa op 2.900 meter bereikt, is het landschap volledig omgeslagen. De lucht is vochtig, zwaar van zuurstof en ruikt naar vochtige aarde. Je vindt er kleine houten kraampjes waar koude Cusqueña-bier en verse passievruchten worden verkocht. De overgang van een subpolaire bergpas naar de rand van het Amazonegebied neemt minder dan vijf uur lopen in beslag. De rivier die langs het pad stroomt is de Santa Teresa, een woeste, kolkende stroom van gletsjerrunoff die de kloof uitkrabt die je de volgende dag zult volgen.

Vanaf Collpapampa slingert het pad zich door bamboebosjes en kleine koffieplantages. Lokale families hebben primitieve hangbruggen over de zijrivieren gebouwd. Je passeert donderende watervallen die rechtstreeks op het pad neerstorten. Het pad gaat heuvel op en heuvel af, klimt nooit steil, maar werkt constant aan je kuiten. De meeste wandelaars eindigen deze etappe in Lucmabamba of Sahayaco, twee landelijke nederzettingen omringd door avocadoplantages en schaduwkoffie.

Fasegewijze Uitleg van de Salkantay Trekkingroute

Het plannen van dagelijkse afstanden is lastig omdat touroperators de etappes verschillend indelen. Sommige pushen hard door het hooggebergte om je meer tijd bij de ruïnes te geven, terwijl anderen de afstand gelijkmatiger verdelen. Als je standaardroutes vergelijkt, neemt onze gids voor een 5-daagse route je mee door de exacte uurplanning van de kampeerplekken.

Hieronder zie je hoe de route geografisch is opgebouwd, etappe voor etappe:

Als je naar de cijfers op een salkantay trekkingkaart kijkt, is dag twee duidelijk de meest uitdagende. Die 22 kilometer lange tocht over een bevroren pas en afdalen door keien waar je je enkels kunt verzwikken, breekt veel wandelaars. Als je laarzen niet ingelopen zijn, zal die ene dag de huid van je hielen scheuren.

Navigeren met de Salkantay Trekkingkaart naar Machu Picchu via Llactapata

Als je in Lucmabamba aankomt, sta je voor een belangrijke navigatiekeuze die niet altijd duidelijk op eenvoudige kaarten staat. Goedkope tours zetten wandelaars vaak in een minibus en rijden ze om de berg heen via een stoffige weg naar Hidroeléctrica om geld te besparen. Probeer dat te vermijden als je kunt. Het authentieke pad klimt recht omhoog door het nevelwoud langs een originele Inca-kasseiweg richting de Llactapata-pas.

De klim naar Llactapata is zweterig, vochtig en steil. Je stijgt ongeveer 750 meter onder een dicht bladerdak waar kolibries tussen orchideeën fladderen. Maar de top van de heuvel verbergt een ongelooflijke beloning: de ongerestaureerde ruïnes van Llactapata. Sta tussen de vervallen stenen muren, kijk recht over het Aobambadal en daar is het. Machu Picchu ligt op drie kilometer afstand op een groene richel. De citadel zien vanuit deze hoek, volledig geïsoleerd en omringd door bergen, is elke keer weer adembenemend.

Er zijn een paar wegpunten in deze sectie waar je op moet letten om niet van het pad af te raken:

• Afslag naar de koffieplantage van Lucmabamba: Zoek naar de stenen poort net na de hangbrug; volg niet de brede onverharde weg die stroomafwaarts verder gaat.
• Uitzichtpunt bij Llactapata: Het pad splitst iets bij de top van de pas, waarbij de linker afslag naar een klein familie-kampeerplekje leidt en de rechter direct door de ruïnes afdaalt.
• Oversteek van de Aobamba-rivier: Een steile, knieverpletterende afdaling brengt je naar een moderne voetgangersbrug over de rivier voordat je bij het Hidroeléctrica-treinstation aankomt.
• Het spoorwegknooppunt: Als je de spoorrails bereikt, ga je linksaf en loop je gewoon tien kilometer vlak langs de rails tot je de buitenwijken van Aguas Calientes bereikt.

Lopen over de spoorrails van Hidroeléctrica naar Aguas Calientes voelt surrealistisch. Je loopt over grof grind tussen de dwarsliggers terwijl aan weerskanten van de Urubambakloof weelderig oerwoud honderden meters omhoog rijst. Af en toe rijdt er een blauwe PeruRail-trein voorbij, toeterend zodat je de rails op stapt. Het is vlak, saai lopen, wat na drie dagen onophoudelijk klimmen en dalen een welkome verlichting is.

Praktische Tips voor Offline Navigatie en Routevinding

Mobiel bereik op deze route is op z’n best wisselvallig. Je vangt een zwak signaal rond Mollepata, verliest het volledig dertig minuten na Challacancha en krijgt pas weer bereik als je de richel bij Llactapata bereikt. Verwacht niet dat je onderweg een interactieve kaart kunt openen zonder je telefoon van tevoren voor te bereiden.

Papieren kaarten zijn hier nog steeds goud waard, vooral omdat lithiumtelefoonbatterijen de koude berglucht haten. Een bevroren nacht in Soraypampa zuigt veertig procent van je telefoonlading op terwijl het apparaat uit staat. Houd je elektronica in een wollen sok gewikkeld in je slaapzak.

• Offline navigatie-apps: Download de hele regio Cusco en Vilcabamba in Organic Maps of Maps.me voordat je je hotel verlaat. Beide tonen het wandelpad, verse waterbronnen en zelfs kleine snackhutjes langs het pad met verrassende nauwkeurigheid.
• Hoogtelijnen: Als je apps zoals Gaia GPS gebruikt, download dan de OpenCycle- of outdoor-topografielaag zodat je de hoogtelijnen kunt lezen in plaats van te moeten raden hoe steil die volgende richel is.
• Fysieke borden langs het pad: Het Peruviaanse ministerie van Cultuur heeft om de paar kilometer primitieve houten borden geplaatst, hoewel de helft van de afstandsaanduidingen vervaagd of weggekrabd is.
• Powerbank essentieel: Neem minimaal een powerbank van 10.000 mAh mee. Tussen Soraypampa en het dal beneden is geen stroom, dus het is aan jou om je telefoon op te laden voor noodgevallen.

Het pad zelf is over het algemeen duidelijk, uitgesleten in de aarde door duizenden wandelaars en lastdieren in de loop der decennia. Je verdwaalt niet snel in het hooggebergte, tenzij er dichte mist over de pas hangt. Bij zicht nul worden die hoge stapels stenen die de route markeren je reddingslijn. Volg ze zorgvuldig en ga nooit op zoek naar kortere routes door onbekende afwateringsgeulen.

Veelgestelde Vragen over de Salkantay Trekkingkaart

Mijn Ervaring met het Lezen van het Pad

Een kaart vertelt je over afstand en hoogteverschillen, maar kan je nooit voorbereiden op hoe de lucht smaakt om vier uur ’s ochtends onder het bevroren gezicht van Salkantay. De cijfers zien er op een scherm intimiderend uit, maar zodra je je hoofd buigt en een makkelijk wandelritme vindt, ontvouwt het pad zich bocht voor bocht. Bestudeer de etappes, respecteer de hoogteverschillen, bewaar je kaarten offline en ervaar zelf een van de wildste hoekjes van de Andes.

Lees meer over salkantay trek to machu picchu.